|
|
Beatrix Hilversum zet
monsterscore neer
In dit
tweede WMC
weekend was de spanning te snijden. Vele landelijke
toppers gaven acte de presence en de verwachting was dan ook dat
menig
record uit het 1e weekend gebroken zou worden.
Met circa
10.000 bezoekers was het Parkstad Stadion goed gevuld en de sfeer zat er
dan ook goed in.
Halverwege
de mondiale showwedstrijden staat drum- en buglecorps Beatrix uit
Hilversum met 94 van de maximaal 100 punten stevig aan kop.
"Beatrix" heeft met haar op het circus geïnspireerde
show
niet alleen de volledige zeskoppige jury weten te overtuigen van haar
serieuze greep naar de WMC-titel; Beatrix heeft afgelopen zondag pardoes
ook een lange neus getrokken naar de nog te verwachten kanjers, zoals
Pasveer uit Leeuwarden, Advendo uit Sneek en wereld- titelhouder K&G
uit Leiden.
"Geweldige show",
waarmee Beatrix op
alle fronten heeft laten zien dat het in vier jaar tijd enorm is
verbeterd,” jubelde juryvoorzitter Henk Smit. Zelf verwacht
hij dat de drie titels (mars, marsparade
en show) op een verschil van slechts tienden van punten worden verdiend.
Wie stevig wil scoren, moet wel op z’n
tellen passen. Letterlijk zelfs, anders
kost dat punten. Malletkorps Excelsior
uit Oostendorp en vooral Marchingband St.-Jacob uit Den Haag kunnen er
over meehuilen. Hoewel de tamboer-maître
van Excelsior bij zijn mars zowel de denkbeeldige kraampjes als de
feesttent van de sponsor omver liep door zijn korps buiten het afgezette
parcours te dirigeren, bleek de straf mild: een half punt op een
totaalscore van 85,8 inleveren. Om vooral grote korpsen niet te zwaar op
de hakken
te trappen, is besloten om zo’n misstap
met een half punt af te straffen.
Wie verplichte figuren vergeet uit te
voeren, boet beduidend zwaarder: twee punten per overtreding. Blijkbaar
was de Haagse tamboer-maître ineens finaal de weg kwijt in het Parkstad
Limburg Stadion. Want halverwege zijn mars vergat hij zijn bandleden
vijf keer Engels en Amerikaans te laten ‘counteren’: tien
strafpunten. Kortom, geen 85,7 punten, goed voor
goud. Maar 75,7. Goed voor zilver.
Excelsior Montfort
aan top in de marsparade
Onafhankelijk
juryvoorzitter Henk Smit gaf het na afloop ruiterlijk toe: het gouden
optreden van Koninklijk Erkend Fluit- en Tamboerkorps Excelsior uit
Montfort was een marsparade zoals het moet. ,,Heel erg gedurfd, veel
contact met het publiek. Gewoon erg goed.”
Tamboer-maître Wendy
Roemen kon dan ook niet anders dan stralen na het jury- oordeel. En
terecht; Limburgs enige hoop
in het tweede weekeinde van de mars- en showwedstrijden gaat na de
magistrale score van 90,1 punten fier aan kop in het eindklassement van
de marsparade- wedstrijden.
Runner-up Jubal uit Zwolle volgt met ‘slechts’ 83,3 punten. Toch
durft Roemen nog niet van de wereldkampioenstitel te dromen. ,,Laat ons
hier eerst maar eens van genieten,” glundert de trotse aan- voerder.
,,Dit is al mooi genoeg. Voor nu.”
Montfort speelde trouwens niet alleen de jury plat, ook het Parkstad
Limburg Stadion viel als een blok voor Midden-Limburgers. De zonnige
zomerhit Hey Baby werd ondanks het druilerige weer door duizenden
meegezongen. ,,Door de echo van het publiek was ik even alles kwijt,”
bekent Roemen. ,,Maar het was onze opzet het stadion op zijn kop te
zetten. Ik geloof dat het aardig is gelukt.”
De ruim zestig muzikanten marcheerden zondagmiddag net zo makkelijk
vooruit en achteruit als zijwaarts. Een show met lef. Een swingend
groen, geheel op zoek naar een staande ovatie, die dan ook niet uit-
bleef. Zeker toen het Limburgs volkslied tijdens de afmars werd ingezet,
stond het publiek op de kuipstoeltjes. Wendy Roemen knikte: ,,Het was
een gewaagde show, maar je moet je nek durven uitsteken. Het pakte goed
uit.”
|
DVS
Katwijk pakt Dagprijs Mars en Show,
Kerkrade 7 juli 2001
Tegenwoordig
heet het een gezonde concurrentiestrijd. Vroeger was het
haat en nijd. Ooit was het vechten in
de duinen. Want de buurgemeenten Katwijk en Rijnsburg willen niet ver-
liezen. Zeker niet van elkaar. Toch moest een van deze twee stadjes dit
weekeinde kopje onder. Want zowel drumfanfare Door Vriendschap Sterk (DVS)
uit Katwijk als de Floraband uit Rijnsburg deden een gooi naar goud bij
de mars- en showwedstrijden.
Twee keer de bijna
onneembare grens van negentig punten overschrijden en toch niet tevreden
zijn?
Het kan gebeuren. Vraag maar een willekeurige muzikant van de Floraband
uit Rijnsburg. Marcheren voor 90,1 punten en een show opvoeren die zelfs
tweetiende meer oplevert. Prachtige prestaties op een wereldkampioen-
schap, maar niet goed genoeg om de derby met Katwijk te winnen. DVS
haalt net een beetje meer: 93,3 voor mars en 90,5 voor show. Dat doet
pijn.
Rijnsburg juicht bedrukt na afloop. Geen geschreeuw, geen vliegende
petten. Tamboer-maître Jos Joffers beweert dan wel blij te zijn met de
scores van 90+, maar zijn gezicht spreekt boekdelen.
Het groene kamp uit Katwijk daaren- tegen lacht. Niet alleen nemen ze
twee dagprijzen mee naar huis, een unicum in de historie van het WMC,
ook voeren ze de ranglijst bij de marswedstrijden aan. ,,Een heerlijk
gevoel. Ik kom graag terug over twee weken om te kijken of we deze plek
vast kunnen houden,” vertelt Kees Ouwehand.
Gevochten wordt er al lang niet meer in de duinen. Maar het stangen en
het jennen blijft. Net zoals dat onbeschrijf- lijke gevoel. ,,Het is
gewoon heerlijk om hier te winnen.
Zelfs
met de ogen wijd open loop je het risico toch nog te struikelen over
ingewikkelde figuraties,
hoe stevig ingestudeerd ook. Je moet goed gek zijn om even je ogen te
sluiten.
Showband Marum uit
Groningen durfde afgelopen zaterdag in het WMC-stadion nog een stapje
verder te gaan, door gewoonweg een dikke minuut geblind- doekt de show
te vervolgen. Op een fragment uit de filmmuziek van Han-
nibal toonden de koperblazers zich als gemaskerde musketiers. Wie
bedenkt
nu zo’n zwarte vlek in een show? Piet van Houten, aangenaam. Eerst
even
de ingeleverde colletjes controleren na afloop van een ‘gouden’
show. Inder- daad, meer dan een hand voor ogen
kun je er niet door zien.
,,Eigenlijk kwam ik op het idee toen
we het als geintje gebruikten bij een komische act, gebaseerd op het
thema van de Blues Brothers. Dat lukte vrij aardig. Vandaar dat ik het
aandurfde
het in onze WMC-show op te nemen,” licht de Marumse showband-choreo-
graaf toe. En vervolgt: ,,Om het uit te proberen, hebben we eerst met
de
ogen dicht geoefend. Enkele van de muzikanten raakten meteen de weg
kwijt. Maar gaandeweg kregen we het onder de knie. Omdat het publiek
moeilijk kan zien dat je je ogen dicht hebt, heeft mijn vrouw de
colletjes bedacht en ingekocht. De laatste drie weken vóór Kerkrade
hebben we deze maskers omhoog getrokken.”
Vooral het Amerikaanse jurylid
George Oliviero heeft de Groningse ‘zwartkijkers’ met wat extra
puntjes beloond. Omdat de muzikale prestatie toch wat te wensen
overliet, lukte het
de showband niet net als vier jaar geleden door de magische barrière
van 90 punten te breken: 87,6 punten. Ook goud, maar nu met een zwart
randje.
|
Moet
je trouw blijven aan je huisstijl of is het beter om leent- jebuur te
spelen? En als je dan toch de show wilt stelen, hoe explosief mag je dan
tekeer- gaan? Want tussen al dat bijna perfect slagwerkgeweld van op
Amerikaanse leest geschoeide bands wil je als Duits korps toch van je
laten horen, ja doch.
Witheet
stampt saxofonist Michael Kranz met zijn Fanfarenzug Weyhausen het
stadion uit.
Waarom strafpunten voor een marsparade waar anderen slechts
van durven dromen, althans in zijn ogen. Niets is dit Duitse korps te
veel geweest, deze zaterdag-
middag. Vuurwerk voor en na, ondersteund door mitrailleurvuur vanuit de
nok van het WMC-
strijdtoneel. Plus een jagend tempo en klankgeweld, zo Amerikaans als
een hotdog met zuurkool. Plus een peloton mooie ‘mädchen’ op wie je
kunt bouwen. Pyramides nog wel.
En dan een magere beloning van 81,6 punten, op het nippertje goud. Hoe
is dat möglich!
Heel eenvoudig, vind de jury: wie opmarcheert voor de marsparade, moet
alle verplichte figuren uit-
voeren. Neem je een legertje ‘cheerleaders’ mee het
straten-
parcours op, dan moeten ook zij meedoen met Engels en/of Amerikaans
omkeren. Inderdaad, nauwelijks is het fanfarekorps uit Weyhausen aan
zijn marsparade begonnen of de voorop marche-
rende pompom-meiden worden
een zijstraat in gestuurd om de muzikanten niet voor de voeten
te lopen. Je ziet de mee in het
veld lopende jury verbaasd kijken.
En in de panoramische observatie-
post boven in het Roda-stadion
weet ook het doorgewinterde Canadese jurylid Bruce Taylor
niet waar hij kijken moet. Dat die cheerleaders voortdurend aan hun
lot worden overgelaten, kan hij
maar weinig waarderen. ,,Waarom niet gepoogd hen ook op te nemen
in de marsparade. Nu had hun aan-
wezigheid geen enkele zin. Een geintje, net als het vuurwerk aan
het begin en einde,” oordeelt Taylor na afloop. Bij marching- en show-
bands in Noord-Amerika is vuurwerk absoluut verboden, maar dit terzijde.
Maar de Duitse oproer is niet te temperen. ,,Creativiteit is hier in
Kerkrade ver zoek,” gromt de
leiding van de Fanfarenzug met
één voet in de bus boos terug naar Weyhausen. 
Heel
wat anders is het optreden
van de Chr. Showkorps Excelsior
uit Delft. Niks Amerikaans van snit.
Wel een keurig showoptreden met zeer goed in het gehoor liggende muziek.
Onder leiding van tamboer maitre Kees Garnaat weet ook Excelsior Delft
een gouden plak
mee naar huis te nemen. Ook het jeugdkorps van Excelsior Delft valt
in de prijzen en is met 77,9 goed voor een zilveren medaille. 
Ook
de Show-Marching &
Concert- Band Floraband uit Rijns-
burg laat zien wat men waard is.
Een schitterende sound en dito
show genaamd Beatles in Brass bleken goed te zijn voor maar
liefst 90,1 punten. Een 1e prijs met onderscheiding. Na
deze hoge scores is de
spanning naar grote hoogte gestegen. Komend weekend staan de Empire
Statesmen uit New York aan de start en zullen grote namen als Adest
Musica Sassenheim, Die Tambourijnen van die stadt Eyndhoven, Irene Ede,
Jubal Dordrecht en het Leeuwarder Pasveerkorps een gooi naar de hoogste
score doen.
|
the 14th World Music Contest -
Kerkrade, Netherlands
