|
|
Regenachtig
weer, doch wel een hoop sfeer zorgden voor een schitterende opening op
zaterdag 14 juli in het Limburgse Parkstad Stadion.
Ondanks de erbarmelijk
slechte weers- omstandigheden was de trend vlug gezet, zaterdag 14 juli
jl. Ruim 10.000 bezoekers waren getuige van schitterende prestaties van
de deenemende orkesten.
De Drum- en Showband
Adest Musica uit Sassenheim wist het publiek direct aan zich te binden
door een perfecte uitvoering van hun marsdeelname. Een strakke
exercitie, en goed muziekboek was uiteindelijk goed voor de score van
maar liefst 92,9 punten. Een 1e prijs met onderscheiding en een goede
tweede plaats na D.V.S. Katwijk op de ranking van de marswedstrijden.
De enigste Zeeuwse
deelnemer, de Drumband van de Kon. Harmonie "Kunst en Eer" uit
Zierikzee is vermoedelijk nog steeds aan het feestvieren. Voor de eerste
maal te gast op het W.M.C. en dan ook nog eens een score neerzetten van
81 punten, ofwel een gouden plak, dat mag er wezen.
Hoewel de regen perfect paste bij wat
de Ieren thuis gewend zijn, lukte
bij Clondalkin Youth Band eigenlijk alleen het Engels counteren. Hun
buren, de Royal British Legion Boys Band and Corps uit Romford, lijken
marcherend geboren, zo massief en oorstrelend was hun optreden. Hoe zeer
hun tamboer-maître ook probeerde om de opengeklapte hemel- luiken dicht
te gooien met zijn batton, de regen stortte zich zonder erbarmen op de
Britten. Inderdaad, de doordrenkte klarinetten kunnen thuis meteen in de
open haard.
Nooit eerder klonk een ‘paso doble’ zo verzopen als deze voorbije
zaterdag, als de dorpsharmonie uit Ariza Spanje met korte mouwen en brede
schreden hun eigen gang gaan. Olé in de regen, hoe hartverwarmend!
De Showband Rhythm
Stars uit Sneek bracht een show getiteld Riverdance. Deze percussieband
zette een sterk optreden neer, visueel goed ondersteund door hun
color-guard.
Een
marsparade op de fiets!!!!
Nou ja, zeg maar hoe
dat in elkaar steekt. De Chr. Showband- en Wielrijdersmuziek- korps
Crescendo uit Opende wist er echter wel raad mee. Al marcheren nam men
het verplichte deel voor de rekening, waarna men op de fiets klom voor
het vrije deel uit te voeren. Deze band is dan ook altijd weer een
bijzondere verschijning en wist het in grote getale opgekomen publiek
dan ook zeer te vermaken. Helaas bleek hun score wat negatief beinvloedt
wegens de aftrek van enkele strafpunten weens gemiste verplichte
onderdelen.
Het heeft enige moeite
gekost, maar de Benjama Band uit Thailand treedt dit weekeinde gewoon op
tijdens de mars- en showwedstrijden in het Parkstad Limburg Stadion. De
muzikale invasie uit het verre oosten is in volle gang. Al doet de show
van de scholieren eerder Amerikaans aan. Met hier en daar een vleugje
Thais en een Limburgse verrassing aan het slot.Doodvermoeid
staart de Thaise tiener naar zijn dirigent. Geconcentreerd doet hij zijn
best op de xylofoon. Totdat de dirigent afslaat en de repetitie
onderbreekt. Ongegeneerd begint hij te gapen, te moe om met een hand
zijn mond te bedekken. Geef hem eens ongelijk. Het joch is net uit het
vliegtuig gerold na een slopende reis van meer dan 25 uur. Koud bekomen
van het immense temperatuursverschil, moet hij in Kerkrade opdraven voor
een repetitie. Het is hard werken als muzikant van de Benjama Band uit
Thailand.
De invasie uit het verre oosten is definitief ingezet. Vorige week zette
de Surasakmontree School Brassband uit Bangkok de toon. Dit weekeinde
marcheren twee Thaise korpsen door het Parkstad Limburg Stadion.
Volgende week vertonen vier verenigingen uit Thailand en Japan hun
kunsten. De WMC-organisatie verwacht veel van de korpsen. En terecht, zo
bleek afgelopen week toen de scholieren uit Bangkok door de magische
grens van negentig punten schoten.
,,Ik heb het gehoord van de score,” vertelt Anek Thamuang van de
Benjama Band. ,,Of het ons ook gaat lukken? We gaan er wel voor. Het
doel is een eerste prijs met onderscheiding. Vier jaar geleden haalden
we voor de mars 83,6. Sindsdien is het alleen maar beter gegaan.”
Het mag trouwens een wonder heten dat het korps überhaupt in Nederland
is aangekomen. Afgelopen zaterdag besloot de leiding pas definitief naar
Europa te reizen. Tot die tijd bleek het haast onmogelijk om het
gezelschap van 120 mensen over te vliegen. ,,We moesten in vijf groepen
reizen. De helft zou in Rome landen, een ander deel in Frankfurt en de
rest in Brussel. Organisatorisch onmogelijk dus.”
Uiteindelijk vond Anek Thamuang net op tijd een vliegtuigmaatschappij
die de leerlingen wel kon vervoeren. In twee verschillende groepen en
twee dagen na elkaar, maar toch. ,,Muziek is belangrijk voor ons en we
wilden heel graag naar Kerkrade komen. Dan moet je daar iets voor over
hebben,” lacht Thamuang de problemen weg.
De tweede groep is donderdagochtend in Brussel geland. Van daaruit ging
het linea recta naar Kerkrade. Tijd voor toeristische routes of een
welverdiend middagdutje was er niet. Het tijdsschema is strak, er moet
worden gerepeteerd. Op het sportveld achter Sancta Maria in
Spekholzerheide wordt al snel duidelijk dat instructeur Sakda Khemtong
de kneepjes van het vak in de Verenigde Staten heeft geleerd. Het thema
van de show is Amerikaans (Star Wars), de stijl is Amerikaans en zelfs
het aftellen gebeurt in het Engels.
Slechts hier en daar een vleugje vaderland. Zoals de colourguards
bijvoorbeeld die vooral Thaise vlaggen laten wapperen. En ook de strakke
oosterse vechtsportact halverwege de show biedt enig tegenwicht aan het
Amerikaans geweld. ,,Ik heb geprobeerd een mix te maken van Amerikaanse
en Thaise elementen,” verklaart de instructeur. ,,We spelen in Europa
dus je moet het niet te oosters maken. Dat slaat niet aan bij het
publiek.”
Om in ieder geval de harten van het plaatselijke publiek te winnen heeft
Khemtong tijdens de afmars een speciale verassing in huis. Een Limburgs
toetje na een internationale maaltijd. Gemeten naar de Kerkraadse
reacties bij de repetities deze week, komt het wel goed met de Benjama
Band. Het Parkstad Limburg Stadion zal versteld staan.
‘Edelweiss’
bloeit weer goudgerand. Met een afgemeten, gedurfde mars heeft het
Heerlense Jachthoorn en Trompetterkorps afgelopen zaterdag in het
Parkstad Limburg Stadion zijn zilveren prijs van vier jaar geleden
ingewisseld voor goud ofwel 83,8 punten.
|
Zouden die
Amerikanen uit de staat New York dan voor die enorme verassing gaan
zorgen. Hun roem is hun reeds vooruit gesneld. The Empire Statesmen, al
eerder te gast in Engeland, zorgden voor een uitstekende reputatie op
show-
gebied. Gezien de enorme regenval moest men echter wel eerst de grasmat
controleren of een optreden wel verant-
woord was. Met zakken zand werden de grootste plassen opgevuld en kon
met show begonnen worden. Groot Ameri-
kaans geweld zoals je van een drum & bugle corps mag verwachten,
doch het echte spektakel bleef uit.
Nooit eerder geselde de weergoden dit mondiale festijn dan juist deze
afgelopen zaterdag. Slachtoffers voor het oprapen, letterlijk. Bij de
Empire Statesmen uit Rochester tuimelde een reus van een Yank met zijn
bastuba over het zompige slagveld. Hun aanval op het vooral door
Nederlandse topbands bezette bastion zorgde voor deuken in het gras.
Maar verder dan het voorportaal mochten de
toegekende 90,5 punten niet
reiken. Als
dit showgeweld niet in staat is de Neder- landse hegemonie van de troon
te stoten, wie dan wel??
Ook de
gelegenheidsformatie van Geor- ge Naff, de Spirit of America National
Honor Band was niet de kandidaat voor de eindzege. Dit orkest wat al
vele malen te gast is geweest op het WMC wordt jaarlijks samengesteld
uit highschoolkids vanuit geheel Amerika. Een Europese tournee zorgt
voor de nodige educatie en daarnaast brengt men met veel verve en
enthousiasme een leuk optreden. Helaas voor het WMC niet meer dan een
stil- staand concert.
Drumfanfare showband Antonius uit Brunssum heeft gistermiddag een dikke
streep gezet onder haar bijnaam ’King
of Swing’: 86 punten rond.
Vergeleken met het WMC anno 1997 (krappe eerste prijs: 80,4 punten) zijn
de ‘Brunssumse brutaaltjes’ bezig met een indrukwekkende opmars in het
toch al niet met showbands geasfalteerde Limburg. Eigenlijk hoeft
‘Antonius’ zijn berenmutsen alleen maar af te nemen voor het
Koninklijk Erkend Fluit- en Tamboerkorps Excelsior uit Montfort,
dat
vorige week zondag eregoud (90,2) in de wacht heeft gesleept.
De winst van zes punten is verdiend
met een meedogenloos ingestudeerde
en
gestaald uitgevoerde marsparade. ,,We wilden per se tot het uiterste gaan
en niet eerst keurig de verplichte figu-
ren en dan pas losbranden, niks daar- van. Vanaf de start wilden wij onze nek
uitsteken. En dat is ons
gelukt,” grijnzen tamboer-maître Ron Arents en trombo- nist/choreograaf
Michel Smeets, terwijl om hen heen ‘Antonianen’ huilen van los te
laten spanning en/of elkaar omhelzen van niet eerder gekende vreugde. Terecht, deze extase, want het nagenoeg volgepakte stadion liet met golven
van applaus merken dat de uitgestalde pittige muziek en de gewaagde,
"Pasveeriaanse invloeden" uitstekend in de smaak vielen.
Een dag eerder dezelfde emotionele taferelen bij ‘Edelweiss’ uit
Heerlen. Weg is voorgoed de schaduw van de als een vernedering ervaren
tweede prijs op het vorige WMC. En daar moest Rachel van Osch,
jachthoorniste van 26, dwars door haar mascara om snikken. ,,Toen we het
veld af kwamen, dacht ik alleen aan mijn eigen fouten. Ik zat stevig in de
rats of we nu wel een eerste prijs zouden halen. Eén keer heb ik mijn
jachthoorn te vroeg ‘afgezet’. En bij het keren vlak voor die witte
strepen was ik bijna een stap te vroeg.”
Van bijna-fouten ziet de jury niets. Zeker niet op die in herfstregens
ondergedom-
pelde zaterdagmiddag, waar ‘Edelweiss’ - en een onverwacht
toch zonnige zondag daarop ook en vooral ‘Antonius’ - de eer van
showmarcherend Limburg met goud heeft afgelakt.
Typical
Dutch Weather,
zoals Bruce Taylor beaamde. De ene dag plenst het ongelooflijk en de
andere dag dien je je zonnebrandcreme mee te nemen. Jawel, zondag 15
juli was een genot om mee te maken. Sprankelend weer en dito deel-
nemers zorgden voor een ongelooflijke ambiance. Of was het misschien
toch die Friese invasie. Showband Noordenveld, de Sternse Slotlanders en
vanzelfspre-
kend Pasveer. Ruim 15.000 toeschou-
wers en supporters wisten hun kelen schor te schreeuwen.
Die
musikanten van die Spielmannszug- und Jugenblasorchester Rodemis uit het
Duitse Husum zijn in ieder geval niet voor niets naar het Limburgse
Kerkrade gekomen. Onder leiding van hun dol enthousiaste maitre Sabrina
Kriese wist dit korps, overigens in een geheel nieuwe outfit, maar
liefst twee gouden medailles n de wacht te slepen. In de marswedstrijden
werd zaterdag een top- prestatie neergezet met maar liefst 90 punten,
goed voor een 1e prijs met on- derscheiding. Ook tijdens de showwed-
strijden op zondag wist dit korps de harten van het publiek en zoals
later ook bleek de jury te stelen. Ook dit optreden was goed voor een
gouden plak met 86,9 punten. 
Als
eerste Friese deelnemer trad de Showband Noordenveld aan. Dit korps wat
voor de eerste maal te gast was op het WMC zette een uitstekende
prestatie neer. Schitterend visueel ondersteund door hun color-guard
(die overigens toonde van vele markten thuis te zijn) werd een score
neergezet van 83,5 punten. Goed voor een gouden medaille. 
Nu
was het tijd voor het Leeuwarder Pasveerkorps. Na een enthousiaste
ontvangst door de vele meegereisde supporters en Pasveerfans werd het
muisstil in het stadion. Wat had men
nu weer in z'n mars. Wie herinnert niet die flitsende start van hun mars
in 1997. Onder leiding van hun maitre Irene van
der Meulen werd getoond hoe een mars-
parade er behoort uit te zien.
|
Niet voor
niets is Pasveer
samen met Advendo Sneek trendsetter voor dit onder-
deel. 92,8 punten bleken
goed voor een eerste prijs
met onderscheiding, de top
van de ranglijst op de mars-
parade en tot slot ook nog
eens de dagprijs Tijdens de
bekendmaking van de scores
konden dan ook velen de
tranen niet in bedwang houden,
maar wat hebben we genoten Pasveer. 
Vanuit
het Friese Franeker trad
het Showkorps Sternse Slot-
anders aan. Deze malletband
is al jaren een trendsetter en
goed voor een schitterend op-
treden. Nummers als Dreamer, Riverdance en Earth- Wind and
Fire zorgden dan ook voor een
zeer gevarieerd en net optreden.
Pasveerkorps
zet topprestatie neer
De ‘marsmannetjes’
,
zoals het Limburgs
Dagblad hen omschreef,
van Pasveerkorps uit
Leeuwarden zijn met
beide voeten op maar
liefst twee WMC-
wimpels gaan
staan.
Zowel bij het opwinden-
de wedstrijdonderdeel marsparade als bij de
zwaar belaagde opmars
naar de wereldtitel show hebben de Friese
hoofdstedelingen de
macht gegrepen.
Een
daverend applaus was
hun welverdiende loon na
een werkelijk schitterend en sprankelend showoptreden.
Dat er
hoge verwachtingen
waren van Pasveer dat was
bekend, doch wat men nu liet
zien grenst aan het ongeloof-
waardige. Doch toch, een show
om nog vele malen over na te dromen.
De figuraties en tempo's,
zoals we van Pasveer gewend
zijn, stapelden zich in hoog
tempo op. Qua choreografie
een hoogstandje en met hun
eigen unieke sound en must
voor oog en oor.
Gespannen
voor en gespan-
nen na hun optreden, want
.......
wat zou de jury hier uit-
eindelijk van vinden.
Tambour
maitre Irene
van der Meulen kon dan
ook haar tranen
niet bedwingen na de
bekendmaking van de
scores. 96,6 punten,
goed voor een eerste
prijs met onderscheiding,
de dagprijs voor de
showwedstrijden en de
eerste plaats op de rang-
lijst tot nu toe.
Hun victorie op twee
fronten zette gisteren
een
puntkomma achter
het meest extreme
weekeinde dat het Wereld
Muziek
Concours ooit heeft
mogen beleven. De derde
veldtocht in de Slag om
Kerkrade is gekenmerkt
door een nagenoeg onaf-
zienbare rij van uitersten.
Als de
avond de dag opzij
schuift, heeft Pasveer zijn
magisch marcherende
voeten gezet op de WMC-
wimpels.
Wat als
er weer een
show in het water valt?
Wie denkt
dat de WMC-
organisatie afgelopen week
haar natste nachtmerrie heeft beleefd, kijkt zeker niet naar
de weersvoorspellingen. Op-
nieuw dreigt er veel meer
regen dan zon. Om depressief
van te worden. Zeker nu de
Slag van Kerkrade komend weekeinde om tienden van
punten kan worden beslist.
Hamvraag is of een aange-
treden topband mag
weigeren om de
allerminst waterdichte mars
of show te tonen?
Henk Smit, onafhankelijk
WMC-juryvoorzitter, nu pas opgedroogd van die verzopen zaterdag: ,,Kijk
je alleen naar
de reglementen, dan ligt zo’n
korps er meteen uit. Maar zo
simpel oordelen we niet. Bij
een beetje regen moet je niet
komen zeuren. Maar met die stortbuien van afgelopen
zaterdag ligt de zaak heel
anders, ook voor de jury.
Want dan is de grens bereikt.
Dan kan het zijn dat een top-
band juist vanwege de regen
een klasse minder kan pres-
teren.”
Heel nadrukkelijk: ,,Stel
dat Pasveer die risico-
volle show afgelopen
zaterdag had moeten uit-
voeren – en stel dat ik hun
voorzitter was geweest, dan
had ik de jury laten weten
dat we niet zouden optreden.
Weet je dat ik afgelopen
zaterdag de al lopende show
van die Britse band heb willen afbreken, zo schandalig hard
regende het toen. Gewoon
twee uur stoppen, net als op Wimbledon. En dan weer
doorgaan. Maar deze ingreep
had grote consequenties voor
het verdere verloop van die wedstrijddag.”
Als een show dreigt te ver-
zuipen in te veel regenwater,
uistert de WMC-organisatie
eerst en vooral naar het
advies van de jury. ,,Staat
die achter het verzoek om
uitstel van een korps dan
staat uitstel buiten kijf.”
Ook komende zondag? Als
tijdens de finaleveldslag reuzendoders zoals Jubal
Dordrecht, de Calgary
Stampede Band, diverse
Thaise bands, ‘Advendo
Sneek en de huidige
wereldkampioen mars-
en showwedstrijden K&G
vanuit uit Leiden hun
vuisten ballen naar vanuit
Ierse, Britse of Frans
overgewaaide
depressies?
|
the 14th World Music Contest -
Kerkrade, Netherlands
